First of all I'm curious who will read this. Hopefully nobody..
I want to write posts in English but I don't feel comfortable about it.
I feel insecure about my English; the grammar, the vocabulary and so on...
The reason I want to write in English is that failed my Phrasal verbs test.
It is the first test in this year I did not get through.
I know I should have pored over my Phrasal book more often.
Therefore I made a decision; I will post a small piece about phrasal verbs everyday.
By this way I will learn them hopefully by heart. And hopefully I will sail throught the test next time.
This is what the book says about Phrasal verbs:
" Phrasal verbs are extremely common in English. They are found in a wide variety of contexts. You may have noticed them in songs, for example I'll get by with a little help from my friends, Roll over Beethoven, Get up Stand up and Knock me down. Phrasal verbs are verbs that consist of a verb and a participle ( a preposition or an adverb). Try to think positively about them."
This is my opion about Phrasal verbs:
"Thinking positively about phrasal verbs? Wake up and smell the coffee! Phrasal verbs are extremely boring to learn by heart."
donderdag 11 april 2013
woensdag 18 juli 2012
Surrounded by books
Mijn leukste bijbaan was mijn baan in een boekhandel. Ik vond het heerlijk om 'surrounded by books' te zijn, zoals ik het toen altijd noemde. Nooit vond ik het vervelend om naar mijn werk te gaan. Ik genoot van elk klusje. Het kaften van boeken, boeken uit dozen halen, het tellen van boeken, het verkopen van boeken en natuurlijk het adviseren van boeken. Ik zou zo weer terug willen......
Een lievelingsboek heb ik daarom niet echt. Ik houd eigenlijk gewoon van alle boeken. Kleine boeken, grote boeken, dikke en dunne boeken, mooie boeken, lelijke boeken, boeken die goed geschreven zijn, boeken die slecht geschreven zijn, kinderboeken, boeken voor volwassenen, boeken met plaatjes, boeken met heel veel kleine lettertjes... alles staat er wel in mijn kast. En allen zijn ze me lief. Want door al die boeken kan ik me 'surrounded' voelen en dat vind ik een geweldig gevoel. Heel veilig.
Ik zou mijn boeken wel weer willen lezen zoals ik ze als kind las. Overweldigd worden door een spannend verhaal. Toevallig herlees ik nu mijn lievelingsboeken uit mijn jeugd, de boeken van Thea Beckman. En hoewel ik geniet van de historische weetjes merk ik ook dat ik ouder en kritischer geworden ben. Dat ik me een beetje erger aan de vlakke karakters en de voorspelbare verhaallijn. En dat vind ik eigenlijk best jammer.
Een lievelingsboek heb ik dus niet. Wel lievelingsherinneringen. Aan prachtige boeken.
Een lievelingsboek heb ik daarom niet echt. Ik houd eigenlijk gewoon van alle boeken. Kleine boeken, grote boeken, dikke en dunne boeken, mooie boeken, lelijke boeken, boeken die goed geschreven zijn, boeken die slecht geschreven zijn, kinderboeken, boeken voor volwassenen, boeken met plaatjes, boeken met heel veel kleine lettertjes... alles staat er wel in mijn kast. En allen zijn ze me lief. Want door al die boeken kan ik me 'surrounded' voelen en dat vind ik een geweldig gevoel. Heel veilig.
Ik zou mijn boeken wel weer willen lezen zoals ik ze als kind las. Overweldigd worden door een spannend verhaal. Toevallig herlees ik nu mijn lievelingsboeken uit mijn jeugd, de boeken van Thea Beckman. En hoewel ik geniet van de historische weetjes merk ik ook dat ik ouder en kritischer geworden ben. Dat ik me een beetje erger aan de vlakke karakters en de voorspelbare verhaallijn. En dat vind ik eigenlijk best jammer.
Een lievelingsboek heb ik dus niet. Wel lievelingsherinneringen. Aan prachtige boeken.
dinsdag 3 juli 2012
Shit en Sugar
"Shit" was lang geleden een populair woordje van me. "Dat is echt shit" of "Shit, dat lukt niet", zei ik regelmatig. Ik vond "Shit" een acceptabele krachtterm. Echt vloeken deed ik alleen in situaties van totale onmacht, zoals je teen keihard tegen een drempel stoten of met een mes diep in je vinger snijden. "Kut", vond en vind ik vrouwonvriendelijk en probeerde ik zo min mogelijk te zeggen. Het smijten met ziektes zoals tering, pokken of kanker was nooit my cup of tea.
Maar toen ik 7 jaar geleden in verwachting was, begon ik toch over dat "Shit" na te denken. Om een kind van 1,5 nou shit te horen zeggen vond ik niet echt kunnen. Maar de verschrikkelijke vervanging "chips" kreeg ik helemaal niet over mijn lippen. Mensen die chips als krachtterm gebruiken, doen dat ook als ze per ongeluk hun teen stoten. "Driemaalchipsjes aan toe", zeggen ze keurig. En als ik vloek, wil ik het goed doen. Als ik echt moet vloeken, wil ik het liefst godverren. Dat komt volgens mij door de G-klank die komt er dan zo lekker uit. Maar aan de andere kant voel ik me na 10 godverdommes altijd schuldig. Alsof ik iets heel onkies heb gedaan.
Potverdriedubbeltjs past niet bij me. Te braaf. Kut ook niet. Te asociaal. Opeens hoorde ik mensen Sugar zeggen. En ik wist het meteen. Dat woord mijn nieuwe vloekwoord. Sugar kan altijd. Sugar is eigenlijk nog beter dan shit. Ten eerste het is een Engelse term en vraag me niet waarom maar in het Engels klinkt het eigenlijk altijd beter. Shit klinkt beter dan schijt, fuck beter dan neuken en sugar dus ook veel beter dan suiker. Verder zit er in Sugar zo veel. De twee lettergrepen komen er heerlijk uit. Probeer het maar eens. SU-GAR! Het klinkt niet zoet, het klinkt stoer en het klinkt ruig. Anders had Mick Jagger er ook nooit een lied over kunnen schrijven.
Dus als ik vloek, doe ik het zoetjes SUGAR, SUGAR, SUGAR krachtiger dan driedubbelesuikerklontjes nog aan toe zeg.. En ik hoef me er niet zo schuldig over te voelen..
Maar toen ik 7 jaar geleden in verwachting was, begon ik toch over dat "Shit" na te denken. Om een kind van 1,5 nou shit te horen zeggen vond ik niet echt kunnen. Maar de verschrikkelijke vervanging "chips" kreeg ik helemaal niet over mijn lippen. Mensen die chips als krachtterm gebruiken, doen dat ook als ze per ongeluk hun teen stoten. "Driemaalchipsjes aan toe", zeggen ze keurig. En als ik vloek, wil ik het goed doen. Als ik echt moet vloeken, wil ik het liefst godverren. Dat komt volgens mij door de G-klank die komt er dan zo lekker uit. Maar aan de andere kant voel ik me na 10 godverdommes altijd schuldig. Alsof ik iets heel onkies heb gedaan.
Potverdriedubbeltjs past niet bij me. Te braaf. Kut ook niet. Te asociaal. Opeens hoorde ik mensen Sugar zeggen. En ik wist het meteen. Dat woord mijn nieuwe vloekwoord. Sugar kan altijd. Sugar is eigenlijk nog beter dan shit. Ten eerste het is een Engelse term en vraag me niet waarom maar in het Engels klinkt het eigenlijk altijd beter. Shit klinkt beter dan schijt, fuck beter dan neuken en sugar dus ook veel beter dan suiker. Verder zit er in Sugar zo veel. De twee lettergrepen komen er heerlijk uit. Probeer het maar eens. SU-GAR! Het klinkt niet zoet, het klinkt stoer en het klinkt ruig. Anders had Mick Jagger er ook nooit een lied over kunnen schrijven.
Dus als ik vloek, doe ik het zoetjes SUGAR, SUGAR, SUGAR krachtiger dan driedubbelesuikerklontjes nog aan toe zeg.. En ik hoef me er niet zo schuldig over te voelen..
vrijdag 15 juni 2012
Mooiste moment van de dag
´s Ochtends ben ik niet op mijn best. Ik moet meestal even landen. Uit mijn dromen de wereld in. Maar heel soms sta ik vroeg op, voel ik me ontspannen en kan ik genieten van de stilte van de ochtend. Belofte en hoop liggen in die uren besloten. Er kan nog van alles gebeuren. En ik denk dat ik tijd genoeg heb...
De uren die daarna volgen, gaan vaak volgens een vast patroon: zorgen, wegbrengen, werken, boodschappen doen, spelen, wassen, opruimen, koken, eten, tandenpoetsen, voorlezen en naar bed brengen..
In die uren liggen genoeg mooie momenten. Soms ben ik me ervan bewust en geniet ik van mijn middelste dochter die in haar spel opgaat. Of kan ik schaterlachen om een grap van dochter drie. Of raak ik ontroerd door een verhaal van dochter één.
Maar net zo vaak ben ik het me niet bewust. Voltrekt de dag zich net als een autorit die je dagelijks maakt. Je rijdt, je ziet en je reageert maar je voelt het niet. Je kan je niet meer herinneren hoe je nu precies gereden hebt. Ik weet vaak niet meer wat ik de dag ervoor gegeten heb.
Als het patroon af is, de autorit gereden is, ben ik altijd blij dat ik weer op mijn eindbestemming ben, vaak is dat gewoon de bank. Even niets hoeven, gewoon kunnen zitten en naar je eigen gedachten luisteren. Het komt in me op als het mooiste moment van de dag. Als de kinderen in bed liggen en mijn hoofd weer van mij is.
En toch is dat niet het allermooiste moment. Dat volgt later als ik zelf naar bed ga. Voor ik mijn eigen bed instap, ga ik naar drie verschillende kamertjes. En daar zie ik drie meisjes, elk op hun eigen manier, in hun eigen dromenland liggen. Hun eigenheid raakt mij elke avond weer. Daarna stap ik in mijn bed en kijk ik mijn lief aan. Het mooiste moment van de dag is net voorbij..
De uren die daarna volgen, gaan vaak volgens een vast patroon: zorgen, wegbrengen, werken, boodschappen doen, spelen, wassen, opruimen, koken, eten, tandenpoetsen, voorlezen en naar bed brengen..
In die uren liggen genoeg mooie momenten. Soms ben ik me ervan bewust en geniet ik van mijn middelste dochter die in haar spel opgaat. Of kan ik schaterlachen om een grap van dochter drie. Of raak ik ontroerd door een verhaal van dochter één.
Maar net zo vaak ben ik het me niet bewust. Voltrekt de dag zich net als een autorit die je dagelijks maakt. Je rijdt, je ziet en je reageert maar je voelt het niet. Je kan je niet meer herinneren hoe je nu precies gereden hebt. Ik weet vaak niet meer wat ik de dag ervoor gegeten heb.
Als het patroon af is, de autorit gereden is, ben ik altijd blij dat ik weer op mijn eindbestemming ben, vaak is dat gewoon de bank. Even niets hoeven, gewoon kunnen zitten en naar je eigen gedachten luisteren. Het komt in me op als het mooiste moment van de dag. Als de kinderen in bed liggen en mijn hoofd weer van mij is.
En toch is dat niet het allermooiste moment. Dat volgt later als ik zelf naar bed ga. Voor ik mijn eigen bed instap, ga ik naar drie verschillende kamertjes. En daar zie ik drie meisjes, elk op hun eigen manier, in hun eigen dromenland liggen. Hun eigenheid raakt mij elke avond weer. Daarna stap ik in mijn bed en kijk ik mijn lief aan. Het mooiste moment van de dag is net voorbij..
Innerlijke rust
Lang geleden volgde ik voor mijn werk een Zenmeditatiecursus. Het was een interessante cursus die gegeven werd door een interessante man Rients Ritskes. Rients Ritskes was een Fries die tijdens zijn studie begon met mediteren. Na zijn studie werd hij studieadviseur en specialiseerde zich in zijn vrije tijd tot Zenmeester. Doordat hij zo nuchter was, lukte het hem om managers in het bedrijfsleven te overtuigen van het belang van zenmeditatie. En zo kwam het dat ik voor IBM een cursus bewust ademen mocht volgen.
Want dat is Zenmeditatie, bewust ademen, niet meer en niet minder. Telkens tel je je uitademing (of inademing) tot je bij 10 bent gekomen en daarna begin je weer opnieuw. Rients Ritskes inspireerde mij en alle anderen die de cursus volgden. Dankzij zijn enthousiasme ging ik elke avond op een zenkussen zitten en mediteerde ik 20 minuten. Meestal deed ik dat ook 's ochtends. Ik hield het drie maanden vol.
In die drie maanden zag ik opeens dingen die ik eerder nooit gezien had. Zoals een huis dat langs de kant van de weg stond. Die weg nam ik elke dag. Nooit eerder was het huis me opgevallen. Ik merkte ook dat ik rustiger werd. Dat ik mijn zorgen en beslommeringen wat meer van een afstand kon bekijken. Ik merkte ook dat het mediteren mij goed deed.
En toch hield ik het niet vol. Elke avond 20 minuten mediteren is moeilijk. Voor mij. Volgens Rients moest je gewoon een afspraak met jezelf maken. En die dan houden. Maar ik kan dat niet zo goed. (Anders had ik hier ook wel elke dag een stukje geschreven.) Toch haal ik het af en toe weer tevoorschijn. Als ik in een periode zit waarin ik mijn innerlijke rust kwijt ben, ga ik weer zitten. Soms voor een paar dagen. Soms voor een paar weken. En dan ga ik weer tellen. Tot tien. Telkens opnieuw.
Want dat is Zenmeditatie, bewust ademen, niet meer en niet minder. Telkens tel je je uitademing (of inademing) tot je bij 10 bent gekomen en daarna begin je weer opnieuw. Rients Ritskes inspireerde mij en alle anderen die de cursus volgden. Dankzij zijn enthousiasme ging ik elke avond op een zenkussen zitten en mediteerde ik 20 minuten. Meestal deed ik dat ook 's ochtends. Ik hield het drie maanden vol.
In die drie maanden zag ik opeens dingen die ik eerder nooit gezien had. Zoals een huis dat langs de kant van de weg stond. Die weg nam ik elke dag. Nooit eerder was het huis me opgevallen. Ik merkte ook dat ik rustiger werd. Dat ik mijn zorgen en beslommeringen wat meer van een afstand kon bekijken. Ik merkte ook dat het mediteren mij goed deed.
En toch hield ik het niet vol. Elke avond 20 minuten mediteren is moeilijk. Voor mij. Volgens Rients moest je gewoon een afspraak met jezelf maken. En die dan houden. Maar ik kan dat niet zo goed. (Anders had ik hier ook wel elke dag een stukje geschreven.) Toch haal ik het af en toe weer tevoorschijn. Als ik in een periode zit waarin ik mijn innerlijke rust kwijt ben, ga ik weer zitten. Soms voor een paar dagen. Soms voor een paar weken. En dan ga ik weer tellen. Tot tien. Telkens opnieuw.
donderdag 7 juni 2012
Oh when the Saints come marching in
Lang geleden fietste ik elke dag naar school. Het was een mooie afstand. Tien kilometer heen en tien kilometer terug. Zelden fietste ik alleen. Er waren altijd wel klasgenootjes waar ik mee kon fietsen. Soms hadden we een prachtig systeem dan fietsten we met een hele groep richting Alphen aan den Rijn en hielden rekening met de wind. Als vogels in V-formatie wisselden we elkaar af, zodat iedereen even voor kwam fietsen om daarna te genieten een windvrije plek. Of we maakten ons als hele groep breed zodat auto's gedwongen waren hun snelheid te matigen. Af en toe fietste ik alleen. Het liefst fietste ik met mijn liefste vriendinnetje P.
Alles vertelden we elkaar op de fiets. We hadden het over de leraren, over leerlingen, over onze ouders en over onze zusjes en mijn broers. We filosofeerden samen over onze toekomst, hoe het leven dat we zouden gaan leiden zou zijn. We roddelden over klasgenootjes, over andere vriendinnen en over vriendjes. We bespraken onze diepste zielenroerselen en onze grootste ergernissen.
Maar hoe we ook in gesprek waren, we hadden één ritueel waar we niet van afweken. En dat was ons gezamenlijke portie zang op de terugweg. Altijd als wij samen naar huis fietsten en we passeerden een bepaalde bomenrij, zetten we tegelijk in :
" Oh when the Saints come marching in,
Oh when the Saints come marching in,
Oh Lord I want to be in that number,
Oh when the Saints come marching in "
Hoe en wanneer dat zo gekomen is, kan ik me niet meer herinneren. Dat het zo was, weet ik nog maar al te goed. En het was fijn. Soms zongen we één couplet en kletsten daarna verder. Andere keren maakten we er een heel nieuw nummer van. En varieerden we in toonhoogte en melodie.
We fietsen nooit meer samen naar Alphen aan de Rijn. En dus ook niet meer terug naar Nieuwkoop. Maar heel soms, als we samen in de auto zitten en die bomenrij passeren, gaan we weer:
" Oh when the Saints come marching in,
Oh when the Saints come marching in,
Oh Lord I want to be in that number,
Oh when the Saints come marching in "
Alles vertelden we elkaar op de fiets. We hadden het over de leraren, over leerlingen, over onze ouders en over onze zusjes en mijn broers. We filosofeerden samen over onze toekomst, hoe het leven dat we zouden gaan leiden zou zijn. We roddelden over klasgenootjes, over andere vriendinnen en over vriendjes. We bespraken onze diepste zielenroerselen en onze grootste ergernissen.
Maar hoe we ook in gesprek waren, we hadden één ritueel waar we niet van afweken. En dat was ons gezamenlijke portie zang op de terugweg. Altijd als wij samen naar huis fietsten en we passeerden een bepaalde bomenrij, zetten we tegelijk in :
" Oh when the Saints come marching in,
Oh when the Saints come marching in,
Oh Lord I want to be in that number,
Oh when the Saints come marching in "
Hoe en wanneer dat zo gekomen is, kan ik me niet meer herinneren. Dat het zo was, weet ik nog maar al te goed. En het was fijn. Soms zongen we één couplet en kletsten daarna verder. Andere keren maakten we er een heel nieuw nummer van. En varieerden we in toonhoogte en melodie.
We fietsen nooit meer samen naar Alphen aan de Rijn. En dus ook niet meer terug naar Nieuwkoop. Maar heel soms, als we samen in de auto zitten en die bomenrij passeren, gaan we weer:
" Oh when the Saints come marching in,
Oh when the Saints come marching in,
Oh Lord I want to be in that number,
Oh when the Saints come marching in "
maandag 28 mei 2012
Keukeprinses, pizza's graag
Mezelf een echt keukenprinses noemen, zou ik niet zo snel doen. Ik ben niet het type dat met kreeften, inktvissen, hertenbouten of ander indrukwekkend vlees, vis of gevogelte aan de slag gaat. Ik houd het liever simpel. En ingewikkelde recepten spreken me ook niet zo aan. Het liefst gebruik ik zo min mogelijk ingrediënten.
Daarom ben ik waarschijnlijk zo dol op maken van pizza. Bloem, water, zout, suiker en gist meer heb je voor het deeg niet nodig. Natuurlijk heb je nog een blikje tomatensaus nodig en kaas maar elk ander ingrediënt is in feite overbodig.
Ik maak al heel lang zelf pizza en ben ook steeds beter geworden. Toen ik er net mee begon, pak em beet, 30 jaar geleden, ging het als volgt: ik nam een boterham, besmeerde die met ketchup, strooide er kaas overheen en legde dat in een hete pan, net zolang de kaas gesmolten was. Ik noemde het panpizza en had het niet zelf bedacht maar geleerd van een klasgenoot.
Pas ruim 12 jaar later ging het bakken van pizza's ander aanpakken. Ik kocht een pak Oetkers pizzadeeg en maakte daar een deeg van. Vaak was ik niet helemaal tevreden over dat deeg, het was moeilijk uit te rollen en vrij dik. Toch duur het weer ruim 12 jaar voordat ik weer iets anders ging proberen, zelf pizzadeeg maken naar een recept van Jamie Oliver. Het enige nadeel van dit recept was dat het vrij lang moest rijzen. Gelukkig duurde het nu niet weer 12 jaar voor ik iets anders ontdekte. Al vrij snel ontdekte ik een ander recept van Jamie en de rijstijd was maar een kwartier. Mijn ideale pizzadeeg had ik gevonden.
Vanaf dat moment heb ik verschillende pizzafeestjes georganiseerd en allemaal een groot succes. Ik vind het heerlijk om als een Italiaanse mama pizza's te rollen en deze vervolgens belegd en al in een enorm hete oven te schuiven. Ik ben dan in mijn element. En ik geniet als ik iedereen lekker zie eten.
En sinds dit weekend ben ik weer een stukje verder gekomen in mijn pizzareis; pizza's maken op de barbecue. Ik heb het dit weekend maar liefst 2 keer gedaan, de eerste keer waren ze lekker maar kon het deeg nog wat meer uitgerold worden en waren mijn lief en ik nog aan het zoeken naar de juiste verhouding warmte, aantal kolen, aantal minuten pizza op barbecue enz... Maar een dag later waren we helemaal op elkaar ingespeeld en maakten we de ene heerlijke krokante pizza na de andere. Een geweldige ontdekking.
Er gaan dus zeker mee pizzafeestjes volgen. Het enige wat ik nu nog wil leren, is pizza's maken terwijl ik ze draai in de lucht. Wie weet er een adresje?
Daarom ben ik waarschijnlijk zo dol op maken van pizza. Bloem, water, zout, suiker en gist meer heb je voor het deeg niet nodig. Natuurlijk heb je nog een blikje tomatensaus nodig en kaas maar elk ander ingrediënt is in feite overbodig.
Ik maak al heel lang zelf pizza en ben ook steeds beter geworden. Toen ik er net mee begon, pak em beet, 30 jaar geleden, ging het als volgt: ik nam een boterham, besmeerde die met ketchup, strooide er kaas overheen en legde dat in een hete pan, net zolang de kaas gesmolten was. Ik noemde het panpizza en had het niet zelf bedacht maar geleerd van een klasgenoot.
Pas ruim 12 jaar later ging het bakken van pizza's ander aanpakken. Ik kocht een pak Oetkers pizzadeeg en maakte daar een deeg van. Vaak was ik niet helemaal tevreden over dat deeg, het was moeilijk uit te rollen en vrij dik. Toch duur het weer ruim 12 jaar voordat ik weer iets anders ging proberen, zelf pizzadeeg maken naar een recept van Jamie Oliver. Het enige nadeel van dit recept was dat het vrij lang moest rijzen. Gelukkig duurde het nu niet weer 12 jaar voor ik iets anders ontdekte. Al vrij snel ontdekte ik een ander recept van Jamie en de rijstijd was maar een kwartier. Mijn ideale pizzadeeg had ik gevonden.
Vanaf dat moment heb ik verschillende pizzafeestjes georganiseerd en allemaal een groot succes. Ik vind het heerlijk om als een Italiaanse mama pizza's te rollen en deze vervolgens belegd en al in een enorm hete oven te schuiven. Ik ben dan in mijn element. En ik geniet als ik iedereen lekker zie eten.
En sinds dit weekend ben ik weer een stukje verder gekomen in mijn pizzareis; pizza's maken op de barbecue. Ik heb het dit weekend maar liefst 2 keer gedaan, de eerste keer waren ze lekker maar kon het deeg nog wat meer uitgerold worden en waren mijn lief en ik nog aan het zoeken naar de juiste verhouding warmte, aantal kolen, aantal minuten pizza op barbecue enz... Maar een dag later waren we helemaal op elkaar ingespeeld en maakten we de ene heerlijke krokante pizza na de andere. Een geweldige ontdekking.
Er gaan dus zeker mee pizzafeestjes volgen. Het enige wat ik nu nog wil leren, is pizza's maken terwijl ik ze draai in de lucht. Wie weet er een adresje?
Abonneren op:
Posts (Atom)