Wat was het ook al weer? Ff zoegelen...

Ik had de IPad gepakt omdat ik had bedacht nog wat te willen schrijven. En toen kwam ik er opeens achter dat ik nog een boek nodig had voor mijn studie, ik ging zoegelen zoals mijn middelste dochter dat zo prachtig noemt. Zo hard zoegelen dat mijn originele onderwerp nu onzoegelbaar is...

Geen zin...

Voor donderdagavond 12 uur moet ik een stuk geschreven hebben voor mijn studie. Een stuk over didactiek en diversiteit in de school. Een ontzettend saai onderwerp. Tenminste, dat vind ik nu. Ik snap best dat diversiteit een boeiend onderwerp kan zijn. Maar niet nu. Niet nu het moet.

Grappig, ik begrijp opeens hoe mijn leerlingen zich moeten voelen als ze een opdracht moeten maken over een onderwerp waar ze helemaal niks mee hebben. Ik zit met een chagrijnige kop achter mijn computer en alle positieve energie die ik gisteren en de weken daarvoor voelde, stroomt langzaam uit mij weg. En ik heb de laatste dagen nog nooit zo veel op Facebook gezeten en mijn mail gecheckt.

Alles is beter dan mij proberen te verdiepen in universalisme, pluralisme of relativisme, in mijn ogen vergezochte termen die het ideeënstelsel van mijn school kunnen typeren. Of moeten uitzoeken wat voor onderwijsdoel mijn school hanteert: participatie, socialisatie of individualisme. Na de troonrede kies ik maar voor de eerste.

Voor donderdag 12 uur moet ik het af hebben, ik heb zo geen zin. Overmorgen moeten mijn leerlingen bij mij een opdracht hebben ingeleverd. Ik ben heel erg benieuwd naar hun smoesjes.

Al weken positief

Wat er met mij aan de hand is, weet ik niet. Ik ben al weken positief (afkloppen). Natuurlijk ben ik niet HIV-positief of positief op een zwangerschapstest, ik voel me positief. Positief over mezelf en over mijn medemens.
Ik ben geen drugs gaan slikken, ik drink niet opeens liters alcohol weg, ik lig niet meer elke nacht niet wakker (het is nu bijv. 3.41 uur and still alive and kicking), ik mediteer me niet het ongans. Het is me tijdelijk(?) komen aanwaaien en ik heb het opgevangen.
Nee, ik ben ook niet verliefd, in elk geval niet meer dan anders en nog steeds op mijn man. Mijn fysieke inspanningen zijn nog steeds hetzelfde, gering. En mijn voedselinname is ook niet veranderd, te veel...
Wat kan er dan de oorzaak van zijn? Ik weet het niet en het maakt me ook niet uit, want God wat is dit lekker zeg. Ik geniet ervan!
Geen "aargh"-gevoel met bijhorende stijging van mijn hartslag midden in de nacht. Geen urenlange interne sessies over "Waarom ben ik toch dat gaan doen en niet dat?".  En ook geen onvruchtbare gedachten over wat een ander gezegd had maar eigenlijk bedoelde en hoe mijn perfecte reactie eruit had moeten zien. ZUCHT. Wat is dat vermoeiend.
Nee, dan nu.
"Was dat wel zo slim?"
"Mmm, misschien niet, jammer dan."
En ik ga het volgende idee uitwerken. Zoals nu, zoals dit. Midden in de nacht opschrijven dat ik me HAPPY voel. Blijer dan ooit zonder aanwijsbare reden. Daar mag je me 's nachts best voor wakker maken.

Phrasal verbs part 5

Still very busy with everything except Phrasal verbs. :-(

Phrasal Verbs Part 4

I do not feel like writing today. So I tried to draw some pictures myself.
The topic today is phrasal adjectives. Not too difficult.
In the picture you will see how they look like.
Other phrasal adjectives are: off-putting, watered-down, go-ahead, forthcoming, live-in, foldaway, built-in and probably many more...

Phrasal Verbs Part 3

I write this blog to increase my knowledge about phrasal verbs.
If you are not really interested into it, it can be a bit boring. Sorry!
But I will try to find as many nice pictures as I can about phrasal verbs to lighten up the heavy stuff.
Most of the pictures I will use, I have found on English is fun, a handy page on Facebook.

Yesterday I forgot to inform you about the place of the preposition of a phrasal verb.
As you might hopefully remember a phrasal verb consists of a verb and a prepostion.
In many cases, the particle may come before or after the object.

The teacher marked two students down/ marked down two students because they answered the wrong question in the exam. (example from the book English Phrasal verbs in use - advanced)

If the object is very long the object usually comes after the particle. And when the object is a personal pronoun (like I, you, he, she, etc.) the particle always comes after the pronoun (I'll take you out).
Ofcourse some exceptions exist: look for, look after, contend with, etc. These verbs must have the object after the particle even if it is a pronoun. (I will look after him)

Ok that was the dull part. Now some funny stuf.
Probably you know these words:

standby        
back-up
onset
input
overkill
make-up

These words are called phrasal nouns. It is actually a verb combined with a particple. Some such nouns have a corresponding phrasal verb others do not. (There is no verb to kill over, but there is a verb to stand by).

The difficulty with phrasal nouns can be the use of a hyphen (-). If the noun starts with the particle, then the phrasal noun is never written with a hyphen (like: input). If the particple comes second, then there is sometimes a hyphen between two parts of the phrasal noun (especially if that particle is in or up).

Some phrasal nouns are not so familiar. Have you ever heard of:

stowaway                                                  
letdown                                                     
knockabout 
walkout

This is all for today.

 

 

                                              

Phrasal Verbs Part 2

According to my sister phrasal verbs are more common in Dutch than in English.
She is very smart so she must be right.
Probably it would be more difficult for an English person to learn Dutch phrasal verbs than the other way around.

Some phrasal verbs take an object (you call them transitive, this is a grammatical term).
Like: She tied her hair back so she could work better.
The phrasal verb is tie back, the object is her hair.
Other phrasal verbs do not take an object and you call them intransitive.
For example: In the winter the lake froze over.


And this is all about phrasal verbs now..

Phrasal Verbs Part 1

First of all I'm curious who will read this. Hopefully nobody..
I want to write posts in English but I don't feel comfortable about it.
I feel insecure about my English; the grammar, the vocabulary and so on... 

The reason I want to write in English is that failed my Phrasal verbs test.
It is the first test in this year I did not get through.
I know I should have pored over my Phrasal book more often.

Therefore I made a decision; I will post  a small piece about phrasal verbs everyday.
By this way I will learn them hopefully by heart. And hopefully I will sail throught the test next time.

This is what the book says about Phrasal verbs:
" Phrasal verbs are extremely common in English. They are found in a wide variety of contexts. You may have noticed them in songs, for example  I'll get by with a little help from my friends, Roll over Beethoven, Get up Stand up and Knock me down. Phrasal verbs are verbs that consist of a verb and a participle ( a preposition or an adverb). Try to think positively about them."

This is my opion about Phrasal verbs:
"Thinking positively about phrasal verbs? Wake up and smell the coffee! Phrasal verbs are extremely boring to learn by heart."

Surrounded by books

Mijn leukste bijbaan was mijn baan in een boekhandel. Ik vond het heerlijk om 'surrounded by books' te zijn, zoals ik het toen altijd noemde. Nooit vond ik het vervelend om naar mijn werk te gaan. Ik genoot van elk klusje. Het kaften van boeken, boeken uit dozen halen, het tellen van boeken, het verkopen van boeken en natuurlijk het adviseren van boeken. Ik zou zo weer terug willen......

Een lievelingsboek heb ik daarom niet echt. Ik houd eigenlijk gewoon van alle boeken. Kleine boeken, grote boeken, dikke en dunne boeken, mooie boeken, lelijke boeken, boeken die goed geschreven zijn, boeken die slecht geschreven zijn, kinderboeken, boeken voor volwassenen, boeken met plaatjes, boeken met heel veel kleine lettertjes... alles staat er wel in mijn kast. En allen zijn ze me lief. Want door al die boeken kan ik me 'surrounded' voelen en dat vind ik een geweldig gevoel. Heel veilig.

Ik zou mijn boeken wel weer willen lezen zoals ik ze als kind las. Overweldigd worden door een spannend verhaal. Toevallig herlees ik nu mijn lievelingsboeken uit mijn jeugd, de boeken van Thea Beckman. En hoewel ik geniet van de historische weetjes merk ik ook dat ik ouder en kritischer geworden ben. Dat ik me een beetje erger aan de vlakke karakters en de voorspelbare verhaallijn. En dat vind ik eigenlijk best jammer.

Een lievelingsboek heb ik dus niet. Wel lievelingsherinneringen. Aan prachtige boeken.

Shit en Sugar

"Shit" was lang geleden een populair woordje van me. "Dat is echt shit" of "Shit, dat lukt niet", zei ik regelmatig. Ik vond "Shit" een acceptabele krachtterm. Echt vloeken deed ik alleen in situaties van totale onmacht, zoals je teen keihard tegen een drempel stoten of met een mes diep in je vinger snijden. "Kut", vond en vind ik vrouwonvriendelijk en probeerde ik zo min mogelijk te zeggen. Het smijten met ziektes zoals tering, pokken of kanker was nooit my cup of tea.

Maar toen ik 7 jaar geleden in verwachting was, begon ik toch over dat "Shit" na te denken. Om een kind van 1,5 nou shit te horen zeggen vond ik niet echt kunnen. Maar de verschrikkelijke vervanging "chips" kreeg ik helemaal niet over mijn lippen. Mensen die chips als krachtterm gebruiken, doen dat ook als ze per ongeluk hun teen stoten. "Driemaalchipsjes aan toe", zeggen ze keurig. En als ik vloek, wil ik het goed doen. Als ik echt moet vloeken, wil ik het liefst godverren. Dat komt volgens mij door de G-klank die komt er dan zo lekker uit. Maar aan de andere kant voel ik me na 10 godverdommes altijd schuldig. Alsof ik iets heel onkies heb gedaan.

Potverdriedubbeltjs past niet bij me. Te braaf. Kut ook niet. Te asociaal. Opeens hoorde ik mensen Sugar zeggen. En ik wist het meteen. Dat woord mijn nieuwe vloekwoord. Sugar kan altijd. Sugar is eigenlijk nog beter dan shit. Ten eerste het is een Engelse term en vraag me niet waarom maar in het Engels klinkt het eigenlijk altijd beter. Shit klinkt beter dan schijt, fuck beter dan neuken en sugar dus ook veel beter dan suiker. Verder zit er in Sugar zo veel. De twee lettergrepen komen er heerlijk uit. Probeer het maar eens. SU-GAR! Het klinkt niet zoet, het klinkt stoer en het klinkt ruig. Anders had Mick Jagger er ook nooit een lied over kunnen schrijven.

Dus als ik vloek, doe ik het zoetjes SUGAR, SUGAR, SUGAR krachtiger dan driedubbelesuikerklontjes nog aan toe zeg.. En ik hoef me er niet zo schuldig over te voelen..

Mooiste moment van de dag

´s Ochtends ben ik niet op mijn best. Ik moet meestal even landen. Uit mijn dromen de wereld in. Maar heel soms sta ik vroeg op, voel ik me ontspannen en kan ik genieten van de stilte van de ochtend. Belofte en hoop liggen in die uren besloten. Er kan nog van alles gebeuren. En ik denk dat ik tijd genoeg heb...

De uren die daarna volgen, gaan vaak volgens een vast patroon: zorgen, wegbrengen, werken, boodschappen doen, spelen, wassen, opruimen, koken, eten, tandenpoetsen, voorlezen en naar bed brengen..

In die uren liggen genoeg mooie momenten. Soms ben ik me ervan bewust en geniet ik van mijn middelste dochter die in haar spel opgaat. Of kan ik schaterlachen om een grap van dochter drie. Of raak ik ontroerd door een verhaal van dochter één.

Maar net zo vaak ben ik het me niet bewust. Voltrekt de dag zich net als een autorit die je dagelijks maakt. Je rijdt, je ziet en je reageert maar je voelt het niet. Je kan je niet meer herinneren hoe je nu precies gereden hebt. Ik weet vaak niet meer wat ik de dag ervoor gegeten heb.

Als het patroon af is, de autorit gereden is, ben ik altijd blij dat ik weer op mijn eindbestemming ben, vaak is dat gewoon de bank. Even niets hoeven, gewoon kunnen zitten en naar je eigen gedachten luisteren. Het komt in me op als het mooiste moment van de dag. Als de kinderen in bed liggen en mijn hoofd weer van mij is.

En toch is dat niet het allermooiste moment. Dat volgt later als ik zelf naar bed ga. Voor ik mijn eigen bed instap, ga ik naar drie verschillende kamertjes. En daar zie ik drie meisjes, elk op hun eigen manier, in hun eigen dromenland liggen. Hun eigenheid raakt mij elke avond weer. Daarna stap ik in mijn bed en kijk ik mijn lief aan. Het mooiste moment van de dag is net voorbij..

Innerlijke rust

Lang geleden volgde ik voor mijn werk een Zenmeditatiecursus. Het was een interessante cursus die gegeven werd door een interessante man Rients Ritskes. Rients Ritskes was een Fries die  tijdens zijn studie begon met mediteren. Na zijn studie werd hij studieadviseur en specialiseerde zich in zijn vrije tijd tot Zenmeester. Doordat hij zo nuchter was, lukte het hem om managers in het bedrijfsleven te overtuigen van het belang van zenmeditatie. En zo kwam het dat ik voor IBM een cursus bewust ademen mocht volgen.

Want dat is Zenmeditatie, bewust ademen, niet meer en niet minder. Telkens tel je je uitademing (of inademing) tot je bij 10 bent gekomen en daarna begin je weer opnieuw. Rients Ritskes inspireerde mij en alle anderen die de cursus volgden. Dankzij zijn enthousiasme ging ik elke avond op een zenkussen zitten en mediteerde ik 20 minuten. Meestal deed ik dat ook 's ochtends. Ik hield het drie maanden vol.

In die drie maanden zag ik opeens dingen die ik eerder nooit gezien had. Zoals een huis dat langs de kant van de weg stond. Die weg nam ik elke dag. Nooit eerder was het huis me opgevallen. Ik merkte ook dat ik rustiger werd. Dat ik mijn zorgen en beslommeringen wat meer van een afstand kon bekijken. Ik merkte ook dat het mediteren mij goed deed.

En toch hield ik het niet vol. Elke avond 20 minuten mediteren is moeilijk. Voor mij. Volgens Rients moest je gewoon een afspraak met jezelf maken. En die dan houden. Maar ik kan dat niet zo goed. (Anders had ik hier ook wel elke dag een stukje geschreven.) Toch haal ik het af en toe weer tevoorschijn. Als ik in een periode zit waarin ik mijn innerlijke rust kwijt ben, ga ik weer zitten. Soms voor een paar dagen. Soms voor een paar weken. En dan ga ik weer tellen. Tot tien. Telkens opnieuw.

Oh when the Saints come marching in

Lang geleden fietste ik elke dag naar school. Het was een mooie afstand. Tien kilometer heen en tien kilometer terug. Zelden fietste ik alleen. Er waren altijd wel klasgenootjes waar ik mee kon fietsen. Soms hadden we een prachtig systeem dan fietsten we met een hele groep richting Alphen aan den Rijn en hielden rekening met de wind. Als vogels in V-formatie wisselden we elkaar af, zodat iedereen even voor kwam fietsen om daarna te genieten een windvrije plek. Of we maakten ons als hele groep breed zodat auto's gedwongen waren hun snelheid te matigen. Af en toe fietste ik alleen. Het liefst fietste ik met mijn liefste vriendinnetje P.

Alles vertelden we elkaar op de fiets. We hadden het over de leraren, over leerlingen, over onze ouders en over onze zusjes en mijn broers. We filosofeerden samen over onze toekomst, hoe het leven dat we zouden gaan leiden zou zijn. We roddelden over klasgenootjes, over andere vriendinnen en over vriendjes. We bespraken onze diepste zielenroerselen en onze grootste ergernissen.

Maar hoe we ook in gesprek waren, we hadden één ritueel waar we niet van afweken. En dat was ons gezamenlijke portie zang op de terugweg. Altijd als wij samen naar huis fietsten en we passeerden een bepaalde bomenrij, zetten we tegelijk in :

" Oh when the Saints come marching in,
Oh when the Saints come marching in,
Oh Lord I want to be in that number,
Oh when the Saints come marching in "

Hoe en wanneer dat zo gekomen is, kan ik me niet meer herinneren. Dat het zo was, weet ik nog maar al te goed. En het was fijn. Soms zongen we één couplet en kletsten daarna verder. Andere keren maakten we er een heel nieuw nummer van. En varieerden we in toonhoogte en melodie.

We fietsen nooit meer samen naar Alphen aan de Rijn. En dus ook niet meer terug naar Nieuwkoop. Maar heel soms, als we samen in de auto zitten en die bomenrij passeren, gaan we weer:


" Oh when the Saints come marching in,
Oh when the Saints come marching in,
Oh Lord I want to be in that number,
Oh when the Saints come marching in "

Keukeprinses, pizza's graag

Mezelf een echt keukenprinses noemen, zou ik niet zo snel doen. Ik ben niet het type dat met kreeften, inktvissen, hertenbouten of ander indrukwekkend vlees, vis of gevogelte aan de slag gaat. Ik houd het liever simpel. En ingewikkelde recepten spreken me ook niet zo aan. Het liefst gebruik ik zo min mogelijk ingrediënten.

Daarom ben ik waarschijnlijk zo dol op maken van pizza. Bloem, water, zout, suiker en gist meer heb je voor het deeg niet nodig. Natuurlijk heb je nog een blikje tomatensaus nodig en kaas maar elk ander ingrediënt is in feite overbodig.

Ik maak al heel lang zelf pizza en ben ook steeds beter geworden. Toen ik er net mee begon, pak em beet, 30 jaar geleden, ging het als volgt: ik nam een boterham, besmeerde die met ketchup, strooide er kaas overheen en legde dat in een hete pan, net zolang de kaas gesmolten was. Ik noemde het panpizza en had het niet zelf bedacht maar geleerd van een klasgenoot.

Pas ruim 12 jaar later ging het bakken van pizza's ander aanpakken. Ik kocht een pak Oetkers pizzadeeg en maakte daar een deeg van. Vaak was ik niet helemaal tevreden over dat deeg, het was moeilijk uit te rollen en vrij dik. Toch duur het weer ruim 12 jaar voordat ik weer iets anders ging proberen, zelf pizzadeeg maken naar een recept van Jamie Oliver. Het enige nadeel van dit recept was dat het vrij lang moest rijzen. Gelukkig duurde het nu niet weer 12 jaar voor ik iets anders ontdekte. Al vrij snel ontdekte ik een ander recept van Jamie en de rijstijd was maar een kwartier. Mijn ideale pizzadeeg had ik gevonden.

Vanaf dat moment heb ik verschillende pizzafeestjes georganiseerd en allemaal een groot succes. Ik vind het  heerlijk om als een Italiaanse mama pizza's te rollen en deze vervolgens belegd en al in een enorm hete oven te schuiven. Ik ben dan in mijn element. En ik geniet als ik iedereen lekker zie eten.

En sinds dit weekend ben ik weer een stukje verder gekomen in mijn pizzareis; pizza's maken op de barbecue. Ik heb het dit weekend maar liefst 2 keer gedaan, de eerste keer waren ze lekker maar kon het deeg nog wat meer uitgerold worden en waren mijn lief en ik nog aan het zoeken naar de juiste verhouding warmte, aantal kolen, aantal minuten pizza op barbecue enz... Maar een dag later waren we helemaal op elkaar ingespeeld en maakten we de ene heerlijke krokante pizza na de andere. Een geweldige ontdekking.

Er gaan dus zeker mee pizzafeestjes volgen. Het enige wat ik nu nog wil leren, is pizza's maken terwijl ik ze draai in de lucht. Wie weet er een adresje?

De mooiste uitvinding

Al weer een hele tijd geleden vroeg het Citatenmuseum aan mij wat ik de belangrijkste uitvinding vond. Daar heb ik lang over nagedacht. Er zijn zoveel mooie uitvindingen gedaan. Belangrijke uitvindingen zoals het maken van vuur,  het wiel, de stelling van Pythagoras, de stoommachine, de telefoon en natuurlijk nog veel meer. Er zijn ook heel veel kleine uitvindingen; de paperclip, de tandenstoker, de knijper, nouja te veel om op te noemen. De belangrijkste uitvinding kan ik dan ook niet echt benoemen. Maar als ik toch iets moet noemen. 

Lang geleden las ik het boek Torenhoog en Mijlenbreed van Tonke Dragt. Ik vond het een geweldig boek. Ik kan me er nu niet meer zoveel van herinneren maar ik weet nog wel dat er wezens waren in dat boek die elkaars gedachten konden lezen. Iedereen wist wat een ander dacht. Daardoor begreep iedereen ook wat een ander dacht en dat zorgde voor vrede. Er was nooit oorlog. Want waarom zou je ruzie maken als je begrijpt wat er in een ander omgaat.

Zo'n situatie lijkt mij geweldig. Iedereens gedachten kunnen lezen. Dat zou confronterend kunnen zijn maar juist als iedereen op de hoogte is van elkaar gedachten en ideeën, is het dat niet. En wat is het geweldig dat er nu een uitvinding is gedaan die in de buurt komt van elkaars gedachten lezen. Je raadt het al Facebook. Op Facebook lees je bij sommige mensen over elke gedachte die bij ze omhoog borrelt. Je ziet foto's en snapt waar iemand is geweest en hoe druk hij of zij het heeft gehad. Als iedereen nu alles op Facebook zou zetten, zouden we allemaal kunnen lezen en weten hoe we denken. Dan zouden we elkaar kunnen begrijpen. En we zouden sowieso geen tijd hebben om ruzie te maken want ze zijn te druk met het lezen, het liken en het reageren op elkaars gebeurtenissen en gedachten. Dat is toch geweldig.

Volgens mij is wereldvrede mogelijk. Als we maar allemaal op Facebook gaan.
;-)

Trouw aan Trouw

Wanneer ik voor het eerst kennis maakte met Trouw weet ik niet meer. De eerste krant die ik echt las was de Rijn en Gouw, tegenwoordig een onderdeel van het Algemeen Dagblad. Of ik het toen een goede krant of een leuke krant vond weet ik ook niet meer zo goed. De krant was er gewoon elke ochtend. En toen ik een jaar of 16 was, snapte ik waarom de krant er elke ochtend gewoon was, ik ging  kranten bezorgen. De Rijn en Gouwe. Na een uurtje vroeg werken in de ochtend had ik meestal niet meer zo'n behoefte aan het lezen van die krant.

Dat veranderde toen ik ging studeren. De krant lezen hoorde erbij als student. Natuurlijk de Volkskrant. Of het NRC of het Parool. Meestal nam ik voor een paar weken een proefabonnement. En genoot ik van de verse krant die elke ochtend of middag in het postvakje lag. Af en toe knipte ik artikelen uit die ik interessant vond en hing die voor een aantal maanden op een speciaal plekje in mijn studentenkamer.

Na mijn afstuderen werd de krant nog belangrijker. Met name de zaterdagbijlage want daarin stonden de banen. De Volkskrant was nog steeds favoriet vanwege het grote aanbod van vacatures. Elke week bladerde ik pagina's vol met mogelijke banen door en droomde regelmatig weg bij een vacature met een geweldige baan.

Volgens mij was het mijn moeder die Trouw ging lezen. En als ik bij mijn ouders langs kwam en bij hen de krant doorbladerde viel het me op wat een prettige krant het eigenlijk was. Ja, ik weet het weer. Ik besloot door mijn moeder een proefabonnement op Trouw te nemen. En dat beviel goed. Want Trouw is een krant met veel stukken over onderwijs, literatuur, filosofie en spiritualiteit. Zaken die mij aanspreken. Ik ben dol op "De 10 geboden" een stuk dat regelmatig in Trouw staat en waar min of meer bekende Nederlanders worden geïnterviewd aan de hand van de 10 geboden. Ik smul van de problemen die aan Beatrijs worden voorgelegd en de antwoorden die zij geeft. Ik lees graag de scherpe columns van Ephimenco en ik geniet van de boekrecensies van Bas Maliepaard.

Dus je snapt het al, ik blijf trouw aan Trouw.

Madelief en Zilvertje

"Mama, je moet de kast niet dicht doen hoor!"
"Hoezo niet?"
"Nou, daar staan Madelief en Zilvertje.."
"Madelief en Zilvertje, wie zijn dat?"
"Dat zijn mijn paarden mama. Madelief is een groot paard en Zilvertje is een baby paardje."
"Oh, ja, ik zie ze. Wat hebben ze lieve snoetjes.."
"Ja, hè, mama, maar je weet wel, paarden hebben hoofden hè."
"Ja, dat is ook zo. Ik vind ze ook heel mooi...wit?"
"Ja, ze zijn wit maar Madelief heeft een zwart vlekje op haar neus"
"Oh, ja daar.."
"Ja, daar mama.."
"Hebben ze wel genoeg te drinken?"
"Ik heb toch een kraan op mijn kamer, mama. Ik kan zo een bakje water voor ze neerzetten."
"Oh, ja, dat was ik even vergeten."
"Het zijn de liefste paarden op de wereld."
"Dat geloof ik graag. Gaan ze morgen mee naar school?"
"Nee, mama, paarden mogen toch niet naar school."
"Oh, ja, nou dan geef ik ze nog maar een lekkere knuffel."
"Ze zijn zacht he.."
"Ja, dat zijn ze inderdaad. Welterusten lieverd."
"Welterusten mama."

Mijn mooiste schilderij

In mijn huis hangt een klein vierkant schilderijtje. Het heeft blauwe en grijze kleuren. Het is gemaakt met olieverf. Het oogt een beetje somber. Aan de linkerkant staat een figuur, het kan een man zijn of een vrouw. In het midden is een geruit patroon. Het zou een schaakbord kunnen zijn of een dambord of iets heel anders. Het schilderij heeft geen titel.

Ik heb het jaren geleden gekocht. Van het geld dat ik had ontvangen voor mijn afstuderen. En dankzij mijn ouders. Zij hebben mij heel veel cadeaubonnen van de kunstenares die het schilderij had gemaakt gegeven. Want het was geen goedkoop schilderij. Het kostte maar liefst 650 gulden. Een hoog bedrag voor een pas afgestudeerde student. Maar het schilderij raakte me. Ik wilde het graag bij me hebben.

Het schilderij straalt voor mij een bepaalde kwetsbaarheid uit. De fragiele kant van het leven. Het kan me troosten als ik me onrustig voel. Of het bedaart me. En ik vind het natuurlijk gewoon mooi.

De kunstenares leeft niet meer. Het is vreemd om dat op te schrijven want het is nog maar pas geleden gebeurd. Veel te vroeg. Dat had ik niet bedacht toen ik het zoveel jaar geleden kocht.

Het hangt al een tijdje niet aan de muur. Het staat in een open boekenkast. Hoe dat zo is gekomen weet ik niet meer zo goed. En het hoort daar eigenlijk niet. Het valt daar niet zo op. Dus ik neem nu een besluit. Ik hang het weer op. In het licht.

Bevrijdingsdag

Gisteren was het Bevrijdingsdag. Mijn broer ging optreden. Helaas kon ik niet komen kijken. Maar ik had het graag willen zien. Vorig jaar heb ik hem wel gezien en er hing een gezellig sfeertje.

De mooiste herinnering aan Bevrijdingsdag is die van 1995. Ik studeerde en woonde toen nog in Amsterdam. Eén keer in de vijf jaar is Nederland vrij met Bevrijdingsdag en dat was in 1995 dus ook zo. We gingen al vroeg op pad, mijn lief, vrienden van mijn lief en vrienden van mij. Het was een zonnige dag. En overal in de stad waren artiesten aan het optreden. We gingen al vroeg aan het bier. We zagen Maarten van Roozendaal. We zagen leuke bandjes. We dronken nog meer bier. En we zagen Marco Borsato. Zijn nummer "De meeste dromen zijn bedrog" was toen een grote hit. Iedereen op de Dam zong mee en ging los. Het was fantastisch. Na dat geweldige optreden gingen mijn lief en zijn beste vriend saté eten bij een betrouwbaar mannetje op de hoek van de straat. En iedereen nam nog een biertje. Er volgden nog meer optredens. Maar na een half uurtje hadden mijn lief en zijn vriend buikpijn. De saté van dat betrouwbare mannetje heeft nog dagen voor vervelende klachten gezorgd. Toch was het een geweldige dag.

Gisteren las ik in de krant dat het feest rondom de Bevrijding maanden geduurd heeft. En dat er ook veel fotomateriaal en filmmateriaal van schijnt te zijn. Dat er nog een heleboel is wat nooit getoond is. Ik ben daar wel benieuwd naar. Het verbaast me niet dat de mensen het lang gevierd hebben. Vijf jaar onderdrukt zijn en dan weer vrij. Dat moet een heerlijk gevoel zijn.

Nieuws

Elke ochtend als ik naar mijn werk rijd, luister ik naar radio 1. Daar ben ik een paar jaar geleden mee begonnen. Daarvoor luisterde ik altijd naar radio 3. Maar toen ik voor de zoveelste keer de Hemelse top honderd hoorde, realiseerde ik me dat het tijd was voor iets nieuws. Iets met nieuws. En ik ergerde me ook rot aan het zinloze gewauwel op radio 3. Er werd meer geouwehoerd dan muziek gedraaid.

De keuze voor radio 1 kwam ook doordat ik dan het gevoel had dat ik nog iets van het nieuws zou meekrijgen. Want sinds ik kinderen heb, heeft 8 uur voor mij een andere betekenis gekregen. Vroeger betekende 8 uur: nieuws! En als kind betekende 8 uur: mond houden! Want dan wilde mijn vader het nieuws kijken. In alle rust. Maar sinds ik zelf kinderen heb, betekent 8 uur: rust! De kinderen liggen dan net op bed, het huis is redelijk aan kant. En ik kan het dan niet opbrengen om naar het nieuws te kijken. Maar 's morgens in de auto op weg naar mijn werk, lukt dat me wel.

Tja, vroeger dacht ik dat als ik naar het nieuws keek dat ik dan alles zou snappen. Ik zou weten wat er op de wereld speelde en ik zou ook weten en begrijpen hoe dat kwam. Ik dacht ook altijd dat oudere mensen meer wisten omdat zij al veel langer nieuws hadden gekeken dan ik. En ik merk dat ik die gedachte nog altijd een klein beetje heb, als ik maar het nieuws kijk of luister, dan weet ik wat er speelt in de wereld en dan tel ik mee.

Al realiseer ik me steeds meer dat het een verkeerde gedachte is. Als je het nieuws gekeken hebt, weet je niet meer. Je weet eigenlijk minder. Je hoort heel veel. Maar waarom de dingen gebeuren daar zijn toch vaak weinig verklaringen voor. En verder vind ik het nieuws zo vaak herhaling. Ik kan die berichten over de politiek bijna niet meer horen. Wil de ene politieke partij weer een debat over een onderwerp. Vindt de oppositie de voorstellen van de coalitie weer belachelijk. Tja, denk ik dan, wanneer heb ik dat eerder gehoord.

Verder maakt nieuws me nu ik moeder ben veel vaker verdrietig of bang. Nare berichten over kinderen wil ik eigenlijk niet horen. Te vaak ga ik me te levendig voorstellen hoe die nare berichten hebben plaatsgevonden. En hoe meer details je hoort, hoe echter de voorstelling wordt. En door al die berichten lijkt het soms of er op elke straathoek een kinderlokker, een kindermoordenaar of een kinderverkrachter staat. Ik weet dat het niet zo is. En toch maakt elk bericht je weer iets angstiger.

Radio 1 luisteren wordt wellicht ook weer verleden tijd. Pas reed ik met mijn kinderen ergens naar toe en had ik de radio aan. Ik wilde het nieuws horen. En zij moesten hun mond houden. Ze hoorden hoe er in Den Haag een verschrikkelijk laffe roofmoord had plaats gevonden. Begrijpen deden ze het niet helemaal maar ze vroegen wel aan me wat er nu precies in Den Haag was gebeurd. En of Den Haag ver was van waar wij woonden. Ik kon aan een 6-jarige en een 4-jarige niet vertellen dat er iemand was vermoord vond ik, dus ik vertelde ze maar dat er in Den Haag twee heel gemene boeven waren. Maar dat de politie ze al had gepakt. "Gelukkig," zeiden ze "dat heeft de politie goed gedaan."
Het was nog lang onrustig in mijn hoofd.